Problem nadmiernego wypadania włosów i ich przerzedzenia (łysienie) jest częstym powodem konsultacji w gabinecie.
Niekiedy defekt jest przejściowy i nie wymaga leczenia dermatologicznego, jednak dość często rozpoznajemy konkretny typ łysienia, wymagający diagnostyki i terapii.
Łysienie androgenowe, najczęściej spotykane, jest następstwem łącznego oddziaływania androgenów na genetycznie predysponowane mieszki włosowe. Problem dotyczy najczęściej mężczyzn, ale może występować również u kobiet. Wczesne wdrożenie leczenia może uchronić przed postępującą utratą włosów.
Jest to choroba przewlekła, wymagająca wieloletniego leczenia.
Łysienie telogenowe to przejściowe wypadanie włosów na skutek gwałtownego przejścia z fazy wzrostu w fazę spoczynku włosa. Może pojawić się w odpowiedzi na wiele czynników fizycznych lub psychicznych. Utrata włosów jest tu potencjalnie odwracalna. Podobnie dzieje się w łysieniu anagenowym, które występuje na skutek zahamowania czynności mitotycznej mieszków włosowych. Taki typ łysienia pojawia się po chemioterapii.
Łysienie plackowate to ograniczona utrata włosów w postaci okrągłych lub owalnych ognisk i jest przewlekłą chorobą o podłożu autoimmunologicznym.
Odrębną grupę łysienia stanowią choroby przebiegające z bliznowaceniem w obrębie skóry głowy (łysienie bliznowaciejące), będące najczęściej zejściem procesów zapalnych toczących się w mieszkach włosowych.
Przyczyny zwiększonego wypadania włosów mogą jak widać być różne, a możliwości terapeutyczne i rokowanie zależą od tego, co leży u podstaw problemu. W celu pełnej diagnostyki wykonuje się przede wszystkim trichoskopię, która jest najważniejszym, a zarazem całkowicie nieinwazyjnym badaniem oceniającym stopień i rodzaj łysienia.
Diagnozowanie to polega na oglądaniu skóry głowy i włosów w powiększeniu kamery. Obraz pozwala ocenić kondycję mieszków włosowych, włosów i stan skóry głowy. Pozwala rozpoznać chorobę, jeśli taka istnieje. Diagnostyka obejmuje łysienie rozlane- androgenowe, telogenowe oraz ogniskowe. Trichoskopia pozwala również ocenić rezultat stosowanej terapii- odrost włosów.
Do diagnostyki zwiększonego wypadania włosów poza trichoskopią często potrzebne są inne badania oceniające m.in. gospodarkę żelazem, poziom niektórych hormonów. Ważne jest także współistnienie innych chorób i stosowane leki. Dlatego istotne jest, aby diagnostyką zajmował się lekarz.
